Kategoria: Grody, zamki ,fortece

PALMYR- MIASTO O POWIERZCHNI ZBLIŻONEJ DO OWALU

W III w. przez krótki czas zdobyło sobie nawet — pod berłem wojowniczej królowej Zenobii — niezależność, jako oddzielne królestwo. Gdy jednak Zenobia zapragnęła korony cesarskiej podjęła wojnę z Rzymem, legiony cesarza Aureliana pobiły jej wojska, ją samą biorąc w niewolę,

PODOBIEŃSTWO KSZTAŁTÓW

Podobnie nieregularny kształt murów miało miasto Dura-Europos, położone nad brzegiem Eufratu. W swej bogatej historii sta­rożytnej było kolejno miastem hellenistycznym, partyjskim, rzymskim, perskim. Powstało około 300 r. p.n.e., za Seleucydów, jako potężna warownia nad Eufratem, kontrolująca przyległe te­reny pustynne, niepokojone

ZACHOWANE DO DZIŚ

Masywne mury otaczające jego nieregularne kontury powstały już za-Seleueydów. Jedynie od zachodu, od strony pustyni, mur biegł w linii prostej. Z pozostałych stron, oblanych wodami Eufratu, mury tworzyły linie załamania i uskoki. Na każdym ich narożni­ku znajdowały się masywne czworoboczne,

CZEMU ZAWDZIĘCZAJĄ SUKCESY

Niewątpliwie modelowi polityki, sposobom rządzenia, administrowania. W niemniejszym jednak stopniu — armii. Na jej zalety składało się kilka czynników. Po pierwsze — aż do II w. (do czasów panowania Hadriana) służyli w. armii wy­łącznie wolni obywatele rzymscy (głównie chłopi), zaciągani

OBOWIĄZEK SŁUŻBY WOJSKOWEJ

Żołnierzy uczono przede wszystkim walki zespołowej, dzięki czemu nawet w starciach z wielokrotnie liczniejszym przeciwnikiem oddziały rzymskie umiały doskonale utrzymywać zwarty szyk i bronić się przysło­wiowo „do ostatniego żołnierza”, nie pozwalając wrogowi na roz­bicie szeregów. Po czwarte wreszcie — o

NA CZELE WOJSKA

Na czele wojska stawali konsulowie wyznaczani przez senat. Podstawowymi jednostkami rzymskiej armii, ukształtowanymi najpóźniej w początkach III w. p.n.e., były legiony. Formacja ta przetrwa przez całe stulecia, aż do upadku cesarstwa. Początko­wo, w normalnych warunkach politycznych, w dobie pokoju, ar­mia rzymska

LEGIONIŚCI

Do jaz­dy — najbardziej uprzywilejowanej formacji — należeli wyłącz­nie przedstawiciele pierwszej klasy majątkowej, najzamożniejsi Rzymianie. Oni jedni byli też zwolnieni od prac fizycznych przy zakładaniu obozu. Piechotę ciężkozbrojną tworzyli średniozamoż­ni chłopi należący do drugiej, trzeciej i czwartej klasy majątko­wej. Ich

WOJSKA SPRZYMIERZONE

Piechota ciężkozbrojna ustawiała się w czasie boju w trzy linie: na przedzie stawali le­gioniści najmłodsi wiekiem (od 17 do 24 lat).— hastati (zwani tak od nazwy włóczni — hasta), którzy zawsze podejmowali bit­wę po lekkofcbrojnych; za nimi stawali tzw. principes

NA CZELE ARMII

Legiony rzymskie ustawiały się do walki pośrodku, sprzymie­rzeni zaś :zajmowali skrzydła.’Po bokach skrzydeł stawały na ko­niec oddziały jazdy, mające przede wszystkim za zadanie ochronę głównego trzonu wojsk przed oskrzydleniem przez przeciwnika. Jazda składała się z niewielkich, trzydziestoosobowych podod­działów, zwanych turmae.

TOWARZYSZE KONSULI

Na wyprawach konsulom towarzyszyli także kwestorowie, zarządza­jący kasą wojskową. Niżsi oficerowie — centurioni — dowodzili centuriami, czyli najmniejszymi jednostkami taktycznymi, złożo­nymi ze stu pieszych legionistów. Dwie centurie tworzyły mani- puł. W jeździe na czele dziesięciu trzydziestoosobowych podod­działów stali trzej decuriones. Bitwę

SPOSÓB ROZGRYWANIA BITEW

Naj­częściej zmęczony ciągłą walką wróg nie wytrzymywał ich na- poru, jeśli jednak zachodziła potrzeba, do walki przystępowali najgroźniejsi, najbardziej doświadczeni legioniści — triarii. Jazda podczas walki nie była z reguły używana do decydujących ude­rzeń; starała się natomiast odciągać z placu

ZAKŁADANIE OBOZÓW TYMCZASOWYCH

Rzymskie legiony nie tylko staczały bitwy w otwartym polu. Zdobywały też silnie ufortyfikowane miasta i twierdze, umiały bronić się spoza umocnień przed atakami wroga. 1 tu pora przejść do omówienia rzymskich warownych obozów. Oprócz jeźdźców, wszystkich legionistów obowiązywał udział w