Kategoria: Grody, zamki ,fortece

MURY OBRONNE MIAST ETRUSKICH

Mury obronne miast etruskich zaczęto wznosić prawdopodob­nie pod koniec VI w. p.n.e. Były to już początki ich osłabienia gospodarczego i politycznego. Od południa zagrażać począł rosną­cy w siłę Rzym, wchłaniający coraz to nowych sąsiadów. Niewąt­pliwie pod wpływem tego właśnie zagrożenia

BRAMY WAROWNE

Jak już wspomniano, ważną rolę odgrywały i najtrudniejsze do obrony miejsca stanowiły bramy warowne, zabezpieczane w związku z tym basztami i sytuowane na występach murów, w celu utrudnienia nieprzyjacielowi podejścia, zmuszenia go do ataku wzdłuż murów. Dobre przykłady fragmentów murów

W RZYMIE, ITALII I MIASTACH PROWINCJI

Rzymianie szczycili się zawsze swym pochodzeniem od Trojań- czyków. Eneasz, zięć Priama, po wielu perypetiach żeglarskiej podróży, miał przybić do wybrzeży Italii i na terenach Lacjum założyć stałe gniazdo dla siebie i przyjaciół. Od niego, po iluś tam pokoleniach, wywodzić

WAŁ I RÓW

Wał i rów zakreślały dość regu­larny kwadrat, stąd tę najwcześniejszą Osadę nazywa się w litera­turze fachowej Rzymem Kwadratowym (Roma Quadrata). Obwa­rowania Kwadratowego Rzymu chroniły osadę złożoną z niewiel­kich domów drewnianych bądź trzcinowych, oblepionych gliną. Po stu latach Rzym rozrósł się już

OBWAROWANE WSZYSTKIE SIEDEM WZGÓRZ RZYMU

Liczne pożary w ciągu stuleci strawiły jednak ślady, ówczesnej zabudowy przyszłej stolicy antycznego świata. Najstarsze kamienne mury miasta były już nie wystarczające. Do­wiódł tego niespodziewany napad i zdobycie miasta (bez Kapito­lu) przez Gallów w 386 r. p.n.e. Gallowie wprawdzie wycofali się za

WIELE POPRAWEK W OBWAROWANIACH

Wał ziemny, osiągający u podstawy szerokość 30—40 m, usypano pomiędzy dwoma murami: wyższym — zewnętrznym i niższym — wewnętrznym. Wysokość zarówno wału, jak i mu­rów nie była jednakowa na całej długości. W miejscach z natury nieprzystępnych umocnienia były niższe. Zewnętrzny

POCZĄTEK STOSOWANIA BETONU W BUDOWNICTWIE

Pod koniec III w. p.n.e. Rzymianie zaczęli stosować w budow­nictwie beton. Pewien rodzaj betonu był już co prawda używany w czasach hellenistycznych (a nawet wcześniej stosowali go Feni­cjanie), jednakże rzymski okazał się nieporównanie trwalszy i praktyczniejszy. Do wodnego roztworu wapna

ROZLEGŁA METROPOLIA W CZASACH CESARSKICH

W czasach cesarskich (od 27 r. p.n.e.; początek pryncypatu) miasto Rzym rozrastało się z upływem lat w rozległą metropolię. Zabudowa wyszła daleko poza. linię Murów Serwiańskich, które w większości zburzono, gdyż przestały spełniać swą funkcję ob­ronną. Rzym jako państwo był

MURY AURELIAŃSKIE

Mury Aureliańskie zamknęły znów poszerzony obszar miasta (por. ryc. 46). Ich łączna długość osiągnęła 19 km. Zbudowano je właśnie z betonu i oblicowano wypaloną cegłą. Osiągnęły one średnią wysokość 6 m (na niektórych odcinkach 10—15 m) i sze­rokość 3,6 m.

NIEREGULARNY PLAN RZYMU

Z czasem, w toku dalszych przebudów, tak uformowany został mur na całej długości. W jedenastu miejscach Murów Aureliańskich znajdo­wały się bramy warowne, ufortyfikowane dodatkowymi wieżami po bokach, zwykle czworobocznymi w dolnej kondygnacji i owal­nymi w kondygnacji jgómej, tak, jak w

MURY MIAST ITALSKICH

Za cza­sów rzymskich obwarowywano więc je, otaczano murami i rowa­mi, nie zmieniano jednak gruntownie całego układu, chyba że stara zabudowa pozostawała już w stanie opłakanym, miasto było podupadłe, a teraz stawało się czy miało się stać ważnym ośrod­kiem. Oczywiście, obwarowywano

MIASTA ODLEGŁYCH PROWINCJI

Nieregularny kontur murów otaczał m.in. słynne Pompeje (za­łożone przez Greków jeszcze w VI w. p.n.e.), rozmieszczone u stóp Wezuwiusza, miasto, które niespodziewany wybuch wulka­nu, w 79 r., całkowicie zniszczył, zatopił gorącą lawą i przysypał pyłem wulkanicznym. Wielobok murów obronnych w siedmiu